Στη Στυμφαλία, την ίδια λίμνη που σκότωσε ο Ηρακλής τα φτερωτά τέρατα, οι άνθρωποι ακόμα ζουν, ξυπνάνε κάθε πρωί και κοιμούνται κάθε βράδυ. Στον Ισθμό, όπου βρήκε ο Σίσυφος τον Μελικέρτη, κάνουμε βουτιές στη θάλασσα τα καλοκαίρια, στην κορυφή του Ακροκορίνθου αγναντεύουμε την παραλιακή Κορινθία, όπως ο θεός Ήλιος θα έκανε μετά τη φιλονικία με τον Ποσειδώνα. Κάτω από το άγαλμα του Πήγασου στην πλατεία της Κορίνθου οι άνθρωποι γελάνε, κλαίνε, ερωτεύονται. Τα σπίτια μας είναι στην οδό Σισύφου, Βελλερεφόντη, Ιάσονος, Πειρήνης. 

Και η μάνα μας η αρχαία Ελλάδα, είναι και θα είναι πάντα εδώ. 

Φιλοξενήθηκε από τον ίδιο τόπο που φιλοξενούμαστε κι εμείς σήμερα και μας μιλάει κάθε ημέρα μέσα από τα ερείπια, μέσα από τον Όμηρο, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Αριστοφάνη. Μέσα από τους μύθους.